Hayatımız

Biri politik diğeri gündelik iki hayatımız var. İkisi de aslında bizim değil. Neye inandırılmışsak oyuz.

Herkes bir mahalleye sığınmış… Her sığınmacı içinde vadedilmiş bir mavi gökyüzü, bir de mavi deniz hasreti taşır; bir de ötekine biriktirdiği zifiri öfke…

İşe bak ki mavi orda, gökyüzü orda, deniz orda; yaşarken kimse mavisinden zırnık paylaşmaz ama ölünce gözlerine hasret çöker, onu da yumarlar törenlerden önce.

Mavilikleri kimse göremez ahbap… Gidene kadar mecazına sınarlar seni… Sen hele bir git gölgen bile seni terk eder… Bütün maviliklerden sana son bir kıvılcım ve bir kaç tutarsız yansıma kalır ancak…

Ne yazık ki penceren artık zifiri karanlık…

Bundan sonrasını teori de yazmaz.