kuyu kancası

Beni bilirsiniz. Ya da şöyle söyleyeyim; beni en çok ağustos sıcağında tarladan, kiremit ocağından, bahçesinden alnının teriyle dönenler, susuzluktan bağrı yanmış çocuk kıkırdamaları bilir. Taş örgülü, derin, karanlık ama içi hep hayat dolu bir kuyuyum ben. Yeryüzünün hengamesine inat, dibimde sakladığım buz gibi sükunetle, Terzialan’ın bir sokağında, bir hanenin sülale...