“Ya Olduğun Gibi Görün, Ya Göründüğün Gibi Ol”

İnsan, kendisiyle ne kadar barışıksa dünyayla da o kadar barışıktır. Asıl mesele başkalarına ne gösterdiğimiz değil, gerçekte ne olduğumuzdur. Mevlana Celaleddin Rumi’nin asırları aşan şu sözü, bu hakikatin en sade ama en derin ifadesidir:

“Ya olduğun gibi görün, ya da göründüğün gibi ol.”

Bu söz, ilk bakışta basit bir dürüstlük çağrısı gibi anlaşılır. Oysa mesele sadece yalan söylememek değildir. Mesele, insanın kendi içinde parçalanmamasıdır.

Bugün insan, çoğu zaman iki ayrı hayat yaşar:

Birincisi iç dünyasında taşıdığı gerçek benliği,

İkincisi ise dışarıya sunduğu “görüntü”.

İşte bu iki dünya arasındaki mesafe ne kadar açılırsa, insan o kadar yorulur. Çünkü sürekli rol yapmak, sürekli bir şeyleri gizlemek, insanı içten içe tüketir.

Mevlana’nın çağrısı şudur:

Maskeleri bırak. Kendin ol. Kusurunla, eksiğinle, hatanla ama gerçek ol.

Zira sahte bir doğruluk, gerçek bir kusurdan daha tehlikelidir.

Toplum içinde “iyi insan” görünmek kolaydır. Zor olan, gerçekten iyi olmaktır.

İnsanların gözü önünde dürüst olmak değil, kimsenin görmediği yerde de aynı kalabilmektir mesele.

Çünkü insanın asıl imtihanı kalabalıkta değil, yalnızlıktadır.

Bu söz aynı zamanda bir cesaret çağrısıdır.

Kendin olma cesareti…

Çünkü insan çoğu zaman dışlanmamak, eleştirilmemek ya da kabul görmek için kendinden vazgeçer.

Oysa kabul görmek uğruna kaybedilen bir benlik, kazanılmış sayılmaz.

Sonuçta şu soruyla yüzleşmek gerekir:

Ben gerçekten kimim?

Ve daha da önemlisi:

Göründüğüm kişi miyim, yoksa sadece görünmek istediğim kişi mi?