Gerçek Kültür: Diploma Değil, Edep Meselesidir

​Son yıllarda modernleşme adı altında üzerimize giydirilmeye çalışılan “kültürlü insan” gömleği, maalesef ruhumuza dar gelmeye başladı.

Toplumda öyle bir algı oluşturuldu ki; birkaç yabancı dil bilmeyi, lüks kafelerde boy göstermeyi veya duvarları kitaplarla dolu odalarda oturmayı “kültürlü olmanın” tek şartı sanır olduk. Oysa biz, kökleri bin yıllık bir medeniyete dayanan büyük bir milletiz. Bizim anlayışımızda kültür, zihni doldurmaktan öte, kalbi inceltmektir.

​Bugün elimizdeki görselde yer alan o muazzam sözler, tam da bu yaraya parmak basıyor: “Kültürlü olmak; üniversiteler bitirmek, her yeri gezip görmek ya da entelektüel takılmak değildir.” Elbette okumak, öğrenmek ve dünyayı tanımak kıymetlidir; ancak bunlar tek başına bir insanı “kültürlü” kılmaz. Eğer o diplomalar bizi kendi insanımıza üstten bakmaya sevk ediyorsa, o okunan kitaplar gönül kırmayı engellemiyorsa, ortada bir kültürden değil, ancak bir “bilgi yükünden” söz edilebilir.

​Edep Ya Hu!

​Kadim geleneğimizin en temel taşı edeptir. Yazıda da vurgulandığı üzere kültür; haddini bilmek, nerede nasıl davranacağını seçebilmek ve en önemlisi “hayâ” sahibi olmaktır. Bizim kültürümüz, sofrada ekmeğin küçüğünü almayı, büyüğün yanında susmayı, küçüğe şefkatle yaklaşmayı emreder. Bir insan ne kadar çok yer gezerse gezsin, şayet bir gönüle girmeyi başaramıyorsa o seferden mahrum dönmüş demektir.

​İnsanı Yaşat ki Devlet Yaşasın

Kültürün asıl göstergesi, insana verilen değerdir. Karşısındakine “kıymetli olduğunu hissettirmek”, sadece bir nezaket kuralı değil, aynı zamanda inancımızın ve töremizin bir gereğidir. “Yaratılanı severiz Yaradan’dan ötürü” düsturuyla yoğrulmuş bir toplumda, nezaketten mahrum kalmış bir entelektüellik, bizim topraklarımızda asla kök salamaz.

Sonuç olarak; gerçek kültür, batılılaşma sancıları içinde kaybolan o şekilci “modernlik” değildir.

Gerçek kültür; kalbi berrak tutmak, edep dairesinden çıkmamak ve kendi değerlerine yaslanarak insanlığa özen göstermektir. Unutmayalım ki; başı göğe değen binalar diksek de, cüzdanları dolarlarla doldursak da, eğer “edep” ve “haddini bilme” hasletlerini kaybedersek, kültürümüzden ve kimliğimizden kopmuşuz demektir.

​Gönlü temiz, edebi tam, özü bir sözü bir nesiller yetiştirmek ümidiyle…